fago as maLetas...

múdome gracias á axuda de TeRMi :D [eu convidábate a arroz con polo, pero non o sei facer, asi que: graCias, rapáS :b]
non deixedes de visitarme en:

http://tolemia.bitacoras.com

10 cousaS que nOn me gusTa facer...

1. erguerme cedo
2. ver películas que non me gustan
3. escoitar a xente que non dice nada e fala moito
4. falar en público
5. poñerme a estudiar
6. fregar o suelo da cociña
7. cociñar cando teño fame
8. ir a algún sitio por primeira vez
9. falar con xente que coñezo a medias ou só de vista
10. sudar

this sOng is fOr yoU...

mi alma perDida...

Dame una corona más
que esta noche yo quiero perder
la conciencia que me hace temblar
cada vez que te veo venir.
Y volverme invisible tal vez
seguirte por toda la ciudad
y llegar a tu casa
sentarme a tu lado
escucharte escondida conversar
saber lo que piensas de la vida
cuando ves las noticias
Protegerte de noche
a los pies de tu cama
descifrar el sentido de tus sueños
y quedarme los besos que se escapan
cada vez que respiras
cada vez que dormido me hablas

Dame una corona más
para ver si dejo de pensar
en poderes paranormales
de heroína de cómic
y me atrevo a acercarme hasta ti
soltarte a la cara la verdad
y dar media vuelta
recoger mi chaqueta
y salir por la puerta contigo

Te daré mi corazón
te daré mi vida
te daré mi alma perdida

Ojalá, ojalá nunca cambie esa forma que tienes de estar en el mundo
ojalá que el tiempo no te cambie

Te daré mi corazón
te daré mi vida
te daré mi alma perdida
Dame una corona más.

amaral.

a tOlemia é uN somBreirO [2, creo...]

amo,

tola,
ollos
loucos
e
miños
izados,
amor.

é

unha
noite

seria.
odio
males
bos,
risas
estúpidas,
illas
rosas.
odio

e na túa cabeZa eu non son naDa...

non te recordarei. nunca. e non é porque non queira. é porque te vas. e olvidareime de ti. outra vez a memoria xogarame unha mala pasada. e xa non pensarei en ti. e ti nunca saberás que soñei contigo moito antes de verte a primeira vez. e buscareite sen sabelo por tódolos sitios. sen acordarme de que xa te atopei. e marchas sen dicir nada. igual que apareciches. e nunca máis te verei. nin te mirarei. nin tropezarei contigo. perderaste para sempre. e sempre é tanto tempo que non o dou asimilado.

10 cancións para non oLvidar...

Vine del nOrte - Ismael Serrano
No me canSo - Carlos Chaouen
SlowLy - Luis Eduardo Aute
Perdona Mona - Pereza
La vida en un momento - Capitánsonoro
Santos que yo te pinté - Los Planetas
Hoy por ayer - Piratas
Flaca - Andrés Calamaro
Rompeolas - Quique González
Duerme Conmigo - Jarabe de Palo

[foron escollidar rapidamente e sen pensalo moito, seguramente me veñan outras dentro de 30 minutos... e outras tantas dentro de 60... e así... así q mellor deixo esas... ;b]

e de paso... os 10 máis atractivos da música [que non quere dicir que sexan os mellores...]:

Leiva [pereza], Carlos Tarque [m-clan], Quique González, Ismael Serrano, David [el canto del loco], Bruce Springsteen, Andrés Calamaro, Xoel López [deluxe], Antonio Vega, Bunbury.

o ceO é infeRno...

Había unha vez unha meniña que vivía nun paraíso pequeno e verde, pero un tanto triste. A melancolía da paisaxe non impedía que a meniña soñara con pazos de pedra e madeira, un tanto pequenos, pero cheos de historias inventadas. Ás tardes saía pasear cerca do río que, á sombra das árbores, quedara verde tamén. As flores que saían á beira dos camiños saúdabana sorrindo ó vela pasar. As rochas fixéranlle, garimosas, unha cadeira de pedra no alto do monte e ela, agradecida, admiraba dende alí o esplendor daquela postal de ensoño e prometíase que iría até alí sempre que precisase respirar liberdade, cando o pó negro e a nube gris intentasen afogala.

Unha mañá espertou suorosa por un mal soño que non podía lembrar e pensou que camiñaría por corredoiras embruxadas até o seu verde refuxio e alí, calmada, volvería imaxinar pazos de pedra e madeira cheos de historias inventadas conseguindo librarse dese mal que non a deixaba erguerse. Pero xa nada estaba no seu sitio cando chegou. Xa non quedaba nin unha flor, nin unha soa árbore e o río, só, tornara as augas grises de pena. E, entón, lembrou o mal soño: o inferno erguera as súas chamas sobre a súa terra, o lume saboreaba cada parte do paraíso sen deixar nin os ósos e os homes, desesperados, tentaban sen éxito salvar algún recuncho celestial. E o pesadelo foi real, e ela sentiu que nunca volvería respirar.

bú!

olá TeRMi on de nait!

espellOs

nOn sei o que querO.... ....Oreuq euq o ies nOn

mirar Un espellO... ...Ollepse nU rarim

e qUe todO seXa ó revéS... ...Sèver ò aXes Odot eUq e

querO aire verDe... ...eDrev eria Oreuq

vémonOs no ríO... ...Oìr on sOnomèv

cando todo chegue ó final... ...lanif ò eugehc odot odnac

esta lOnga noite de pedra... ...ardep ed etion agnOl atse

torne en estreLas vermeLlas... ...salLemrev saLertes ne enrot

baiLando... ...odnaLiab

e berrando... ...odnarreb e

vémonos... ...sonomèv

cando xa nOn poida aturalo máis... ...siàm olaruta adiop nOn ax odnac

ven... ...nev

no me Canso...

no sé si mandarte una postal tatuada de ilusiones o alucinar un Carnaval lleno de pasodobles... [carlos chaouen, universo abierto]

[acabo de fumar un cigarro que me soupo como o primeiro... e non sei se é bo ou é malo... cómo te estraño... non sei se tirarme pola ventá para intentar voar até encontrarte... pero tampouco creo tanto en ti... creo que vou optar polo Carnaval... unha utopía nun Ibiza azul...]

sOños para nOn oLvidar...

hoxe soñei que ía a un concerto de Fai Tun Flai invitada polo Xampi, persoalmente. andaba por Churruca coa Locha e topábame con el de fronte. non me acordo moi ben de que pasou despois, pero a policía detiña ó Xampi por terrorista islámico.... meu pai poñíase tolo e berraba que non podía ser que eu os enganase así. eu tiña que declarar nun xuízo que coñecía ó Xampi dende que eramos pequenos [ben, dende que eu era pequena] e que en realidade non se chamaba Mohamed. creo que ó final o soltaban e todos eramos felices e comiamos perdices. [o problema do xuízo ven dado porque eu non sei como se chama o Xampi en realidade... ;b]

[soñeino de verdade, eh?]

os 10 máis atractivos de...

...o cine: Alberto San Juan [actor: Airbag, Horas de Luz, El otro lado de la cama], Juan Diego Botto [Silencio Roto, 13 badaladas], Leonardo Svaraglia [Carmen, La puta y la ballena], Eduardo Noriega[El lobo, Abre los ojos, Tesis], Russel Crowe [Gladiator, Master and Commander], Orlando Bloom [Piratas del Caribe, El reino de los cielos], Javier Bardem [Los lunes al sol, Mar adentro], Juanma Bajo Ulloa [director: Airbag, Frágil], Fernando Guillén Cuervo [Airbag], Gary Oldman [harry potter y el prisionero de azkaban].

...a televisión: Miguel de Miguel [Obsesión, TVE], Quequé [La noche con Fuentes, T5], Ángel Martín [La noche con Fuentes, T5], Arturo Valls [CQC, T5], Manel Fuentes [CQC, La noche..., T5], Santi Millán [Buenafuente, A3], Edu Soto [Buenafuetne, A3], Pablo Rivero [Cuéntame, TVE], Adriá Collado [Aquí no hay quien viva, A3], Raúl Quián [Galicia Noticias, TVG].

nOta: que estean bos non quere dicir que sexan bos ;b [hoxe non me apetecía ser profunda xD]

Quique gOnzález

por se lle interesa a alguén mañá día 9 de maiO do 2005, Quique González en Los Conciertos de Radio 3 [na 2 de TVE]. é bastante tarde, así que espero poder levantarme ó día seguinte ;b.

Suave es la noche

Para la noche suave de tu habitación,

para pegarte un viaje.

Un corazón que late con silenciador

al conectar los cables.

Para los chicos malos es el rock 'n' roll

para que tu la claves.

Una canción que cabe en un contestador

es un mensaje en clave.

Utilízame, yo no sé cuanto puedo esperar...

Utilízame, como tu ya sabes...

no puede ser tan grave...

Guarda la noche suave de tu habitación,

en un cajón con llave.

Un corazón que mate por necesidad

cuando le falte el aire.

Así que aguanta un rato la respiración

para ganarte un baile.

Para los chicos frágiles del rock 'n' roll

el reventón salvaje.

Utilízame, yo no sé cuanto puedo esperar...

Utilízame, como tu ya sabes...

no puede ser tan grave...

[Quique González, Kamikazes enamorados]

ouTra vez a cabeZa...

qué complicado é todo... e como me doe a cabeza... e como me gustaría ter un aniño outra vez... para sempre...

neCesito escribir uN pOema...

cada tres meses e un día
necesito
escribir un poema
como se necesita un orgasmo
como se necesita chorar a vida
ese día
despois de cada tres meses
pronúnciome agudo en sílabas sabias
que me van descifrando a pel
nas palabras
e a miña memoria impregna e preña
para sempre
outro trimestre infecundo.

Fran aLonso, Subversións.

PinCesas...

Sigo buscando una sonrisa de repente en un bar,
una calada de algo que me pueda colocar,
una película que consiga hacerme llorar, [non é moi difícil] ahá...
Cambiar un: no me creo nada por
te quiero, chaval,
cualquier excusa, una chorrada,
es buena para brindar
soltar en una carcajada todo el aire y después respirar.

Sentirme como una colilla entre unos labios al fumar,
colgarme de cualquiera que le guste trasnochar,
qué inoportuno fue decirte me tengo que largar,
pero qué bien estoy ahora, no quiero volver a hablar

de princesas que buscan
tipos que coleccionar a los pies de su cama,
eres algo que he olvidado ya

Ando silbando me paro con la gente a charlar,
me tomo algo, sonrío y me lo vuelvo a tomar,
escucho música y me pongo a bailar.

Sigo flipando cuando veo mi cara en el As,
últimamente las cosas cambian cada vez más,
a veces pienso que algo malo viene detrás.

Me siento como una colilla entre unos labios al fumar,
me cuelgo de cualquiera que le guste trasnochar,
qué inoportuno fue decirte me tengo que pirar,
pero qué bien estoy ahora, no quiero volver a hablar

de princesas que buscan
tipos que coleccionar a los pies de su cama,
eres algo que he olvidado ya [eu non estaría tan segura, senon... por qué lle escribes unha canción?]

PereZa.

nOn

nOn

[te]

querO.

[dasme medo]

nOa [e unha curiosidade]

Seica nalgunhas tribus da Polinesia cando hai que pronunciar unha verba sagrada as xentes sustitúena pola palabra nOa. nOa é entón, a que ven a ocupa-lo lugar sagrado que, por omisión, podería quedar valeiro. [Memoria de Noa, Alfredo Conde]

e agora a curiosidade, que se non a poño, rebento:

Anomalía: Deformidade do Q. [Elucidario, Gonzalo Navaza]

[xD]

imprOvisación

luZ aZul.*
verDe...
que me presiona.
un guiño dende lonxe.
moi lonxe.
tanto, que non te vexo.
nunca...
nin sequera cando durmo.
querO que te quedes.
para sempre.
que non me deixes...
nunca máis.
sOa.

*[gonzalo navaza, A torre da derrotA; aínda que non sei moi ben se se me ocurriu a min sen querer ou o subconsciente me traizoou e llo copiei directamente... ]

fraGilidaD...

yo soy frágil como un cristal... si falta usted a esta cita, mi amor, si el canto se llena de olvido, si el recuerdo se va y ya no ríe conmigo... QuiZá no seamOs hérOes perO aún seGuimos vivOs...

Ismael Serrano

dÓeme a cabeZa [tOla]...

de ler tantas tonterías como lin hoxe. estou exhausta [;b]. o problema é peor do que eu pensaba, é realmente preocupante a xente q só ve a palla no ollo alleo [ei, qué frase máis bonita ;b]. ben, é normal, é autodefensa, tódalas ideoloxías a teñen, aínda que nunhas está máis acentuada e é máis cómica. todo o mundo se ri cos mesmos chistes. e mentres censuran, chaman intolerantes aos que non pensan como eles, qué contradición [ou contradicción?].

e mentras, a seguir coméndome a cabeZa [tOla] intentando descifrar qué futuro é mellor para este paraíso adorado e [seino] idolatrado que é a miña Galicia querida. qué diLema...

outro día falarei da Iglesia e as súas movidas... a ver se así me comentan algo, que vexo que é un tema que dá de si... 2005 anos, son moitos...

[teño medo]

un anO...

levo esperando esto dende fai un ano, e agora que chegou... xa non quero escribir nada sobre isto. que bo! no fondo faime gracia e todo.

FeLiciDades...

nOn queRo...

unha vez máis... quedarei aquí sentada... imaxinando palabras e poemas. canto o sinto...

Y en cada esquina acecha un ratero para robarme las alhajas, los recuerdos, las felicidades. Y la vida me parece una fiesta a la que nadie se ha molestado en invitarme. Han de venir tiempos mejores, cometeré más errores, daré menos explicaciones, y haré nuevas canciones
en las que te cuente cómo, últimamente, son tan frecuentes tristes amaneceres ahogando mis finales.

sáLvame [2]

e mentres, o mundo cada vez máis tolo.
el non entende.
mentras, eu berro.
choro. e non entendo nada.
de nada.
nin comparto opinións.
martilleándome a cabeza
non podo pensar.
pOr quÉ non véS e me inVitas a un tÉ?
mentras, Ismael soa de fondo
en cada fuga que fago contigo
a ver paraísos perdidos
respirando liberdade.
e pedíndolle ao sol que se quede aí sempre...
non.
mellor que deixe paso á lúa.
sen présa.
sálvame da tolemia mundial,
de présas, mentiras, caretas e corbatas.
e ponme o teu sombreiro...
de guitarras, poemas e debuxos.
sálvame tódalas veces que poidas,
por favor...

hai veces que tés tantas cousas que dicir, que non podes escoller unha. ningunha parece máis importante, aínda que igual si hai algunha máis urxente. hoxe non teño nada urxente que dicir, así que non podo escoller entre as outras cousas igual de importantes.

así me pasa a min cos amigos. son todos igual de importantes, aínda que hai algúns máis urxentes, que te precisan e te chaman máis. pero non quere dicir que te queiran máis. ou que ti os queiras a eles máis. tamén hai distintas formas de querelos, e non quere dicir que queiras máis a uns que aos outros, aínda que o pareza.

bueno, unha rallada que non sei se é simplemente unha exposición ou un intento de convencerme a min mesma de que realmente é así... ademáis, hoxe non quería falar de onte á noite...

faLar gaLego... nO veo por Qué?

o título deste post está sacado dun libro da miña profesora de Galego I, Ana Iglesias.

aínda que moita xente nin sequera pense nisto, Galiza sofre unha situación diglósica. a Diglosia é o conflito lingüístico que consiste en que unha lingua A [ou dominada ] sexa absorvida por unha lingua B [dominante]. neste caso, o galego segue a estar absorvido polo castelán. e parece que só a 12 alunos de Filoloxía Galega [por curso e facultade, como media] nos importa un pouco. todo o mundo di que o galego es muy bonito, pero es que a mi de pequeño me enseñaron a hablar castellano. a min xa non me vale de excusa. ti tamén sabes falar galego, moléstate un pouquiño e inténtao, porque se non o intentas nunca, nunca vas aprender, e iso quere dicir que aos teus fillos ti tampouco lles vas ensinar a falar galego, é dicir, tampouco o van falar, e así sucesivamente, até que os galego-falantes sexan unha pequena aldea luguesa [;b] no medio dos Ancares e o Caurel onde non hai nin electricidade, e que os antropólogos culturales utilizarán para facer traballos de campo [algo se me quedou de Filosofía :D].

o desprestixio que aínda ten o galego tén moito que ver coa historia. coa historia de hai séculos, e coa historia de hai décadas. graZas a uns Xefes de Estado completamente centralistas, en distintas formas, prohibiuse falar galego [en Galicia!] conseguindo así que a nobreza primeiro, e os de arriba despois falasen en castelán, propiciando que, nun intento de querer mellora-la súa situación, algúns dos que estaban abaixo os imitasen. claro que, sempre hai extremos, como pegar a un neno que falaba galego na escola... [pensade que esaxero, pero é un caso moi cercano].

e a pesar de tres Séculos Escuros na literatura, e grazas ós campesiños e as clases baixas, o galego sobreviviu e evolucionou. por iso tÓdolOs galegos deberiamos estar tremendamente orgullosos do noso patrimonio lingüístico, da herdanza que os nosos antergos nos deixaron, aínda téndoas que pasar putas. xa o dixo Castelao: se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma.

segundo un informe da UNESCO, o galego é unha das mil linguas en perigo de extinción... e cando unha lingua se perde, non só se perde unha lingua... pérdese unha identidade, un patrimonio e unha cultura. eu quero resistirme a pensar que polo pasotismo dalgúns, algún día o galego só sirva para interpretar textos históricos. así que:

FaLa gaLegO... é CuestiÓn de viDa ou mORte...

[adicado a Iván e Noelia, porque me inspiraron :)]

[e tamén a Patricia, Jenni, Estela, Benxamín, Óscar, Conchi, Anxo, Sandra, Termi, Rover, nOa -esa son eu-... veña... e a Olalla tamén, por estudiar Filoloxía Galega e querer aprender e ensinar esta Obra de Arte :D]

QuierO corrEr en liBertad...

liberdade verde. un coche branco. unha botella de licor café. e toda a eternidade por diante. sen ter que atarme. unha guitarra tola. un río dende o que non se ve civilización algunha. moitos castiñeiros ó redor. o sol que queima. e unha brisa que me devolve a vida.

QuerO fuGarme conTigo... ;b

duDas eXistenciaIs...

canto poden dura-la miña FeliCidadE e a miña cOrdurA alimentadas só de soños e recordos?

[unha semana... como pasa o tempo... que esa nOche fue peRfecta, y paRezcO tan feLiz...]<- non é a resposta...

neCesito alGuien que comPrenda

que esToy sola en meDio de un monTón de genTe...

sálVame...

porque estou a punto de rebentar. xa non podo máis. e non consigo saber qué me pasa. viGo? igual si... pero necesítote cerca. cada día máis... a ti? non o teño moi claro. cada día que pasa teño máis dúbidas. e teño tremenda telaraña neuronal que non sei nin de qué dubido, nin por qué choro, nin qué teño, nin qué quero, nin a quen quero... non teño nin puta idea de nada. e pídoche a ti que me salves... a ti! ten narices... que non sabes quen son, nin que penso, pero que me encendiches unha vela no medio de tanta oscuridade. unha vela que se consumirá, si, pero que está aí... acesa aínda... con rachas de vento que a queren apagar, pero aí segue, encendida... alumándome con altibaixos...

igual si que sei qué me pasa... pasa que estou até as narices dalgunha xente que vai de lista... e de recordar cancións que só eu escoitei, de vivir perdida entre abril e novembro... de quererte sin quererlo... a ti...

aínda así... necesítoo... sáLvamE... ou dame mi alma y déjame en paz!

unHa nOite paRa oLvidar...

para empezar... diré que es el final... no es un final feliz, tan sólo es un final. unha tristura que ninguén sabe de onde vén. que me estaba matando. e era incomprensible. sen ningún motivo aparente. ou é que aínda non o atopei. só tiña ganas de espertar ás once para ir a unha clase de navaZa e quedar na cafetaría até as dúas. e despois volver durmir.

unha hora menos. e mañá que espero verte entre la multitud, porque hoxe pasei todo o día recordando abrazos que incendian la aurora, aínda que non sexa nas praias do sur.

e a pesar deste MAL final... foi unha semana incrible. incrible. risas. alcol. coleguitas. risas. festas. botellóns. risas. cigarros. máis festa. partidas ó futbolín. cervezas. risas. feLicidaDe...

gracias: Carla, Marta, Tola, Adrián, Carlitos, Maite, Edith, Nené, Jonnhy, Dieguito, Diego... etc. por unha semana inolvidable. e a ti... GraCias... porque me facías falla. :)

nOites para nOn oLvidaR [2]

un concerto desexado. esperadísimo. buscadísimo. e que non decepcionou. que subiu moito o listón. que era un chulo? si. certo... pero, a min que me importa?

pero qué terá o faraÓn, que todo o bo pasa alí dentro?...

se marcÓ la calle con aQuel detalle de deJarnOs solos...

:)

pOr fiN!

tudei on de nait!! [ou o q é o mesmo tunait!!] ai gou tu de concert!! iujúúúúúúúúúúúúúúúú!!

QuédaTe a dOrmir!! es tOdo lo qUe quieRo en esTa viDa inSana... QuéDate a dOrmir... que paSen treinTa añOs anTes de maÑana...

aDióS munDo cRueL! me Voy a maRRuecOs para nunCa volveR! colGar el baTín, camBiar bisTurí pOr chiLaba y caChimBa...

ya nO soy eL homBre de laS tabeRnas... ya nO quierO máS vida en aLta mAr...

nO hay porQue fumAr miL ciGarrilloS... no haY pOr qué qUemar la teLevisiÓn... paRa oLvidaRTe....

M-Clan

&

capitánsonoro

Quero verTe...

Qué guapO estáS candO conDuces... :)~

[é q xa facía moito que non o vía... meu amor platónico... o home da miña vida que non sabe nin que existo...]